Legend of the Galactic Heroes | O Θρύλος των Διαγαλαξιακών Ηρώων

Όποιος μπαίνει στο χώρο αυτής της ιδιαίτερης αλλά και, τελευταία, αρκετά δημοφιλούς τέχνης των anime και manga, αργά ή γρήγορα, από τύχη ή με το στανιό, θα βρει μπροστά του έναν συγκεκριμένο τίτλο, ο οποίος έχει, για κάποιους λόγους, μείνει σταθμός στην ιστορία των anime παρά τις δεκαετίες που έχουν περάσει απ’ τον καιρό της δημοσίευσής του. Ο λόγος περί του Legend of the Galactic Heroes. Οι παλιοί το λατρεύουν, το συστήνουν στους καινούργιους, και αρκετοί απ' αυτούς, ο, τι άλλο και να δουν, θα πουν ότι τίποτα ποτέ δε θα το φτάσει. Δικαίως; Θα δούμε παρακάτω. Άλλωστε, τι είναι αυτό που κάνει μια σειρά να αντέχει στο χρόνο και να στέκει ως τώρα απαράμιλλα μπροστά σε πολλές και μοντέρνες άλλες;

Τι είναι εν τέλει ακριβώς το «Legend of the Galactic Heroes»;

Πρόκειται λοιπόν για μια σειρά anime που αποτελείται από 110 επεισόδια original video animation (OVA). Αυτό σημαίνει ότι τα επεισόδια της σειράς αυτής ποτέ δεν προβλήθηκαν στην τηλεόραση, αντιθέτως βγήκαν απευθείας στην αγορά και πωλήθηκαν σε βιντεοκασέτες, από τις 8 Ιανουαρίου του 1988 μέχρι τις 17 Μαρτίου του 1997, από τα στούντιο Artland και Kitty Films. Συνολικά, η σειρά περιλαμβάνει στο franchise της επίσης άλλα 52 επεισόδια OVA, όλα εκ των οποίων εξυπηρετούν ως prequel της κύριας σειράς, (τα πρώτα 24, "Legend of the Galactic Heroes: A Hundred Billion Stars, A Hundred Billion Lights" από τους Artland, Kitty Films και Tokuma Shoten, και τα επόμενα 28 "Legend of the Galactic Heroes Gaiden: Spiral Labyrinth" από την J.C.Staff), καθώς και άλλες τρεις ταινίες. Η πρώτη ταινία, «Legend of the Galactic Heroes: My Conquest Is the Sea of Stars» προβλήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1988, παραγωγή του στούντιο Madhouse, και ουσιαστικά εξυπηρετεί ως πιλοτικό επεισόδιο για την κύρια σειρά. Στις 12 Δεκεμβρίου του 1992 προβλήθηκε η δεύτερη ταινία, «Legend of the Galactic Heroes: Golden Wings», παραγωγή του στούντιο Magic Bus, η οποία αποτελεί prequel της σειράς, και στις 18 Δεκεμβρίου του 1993 η τρίτη ταινία, «Legend of the Galactic Heroes: Overture to a New War», από την Tokuma Shoten, η οποία είναι εκτεταμένη και βελτιωμένη επανάληψη των δυο πρώτων επεισοδίων της κύριας σειράς.

Η σειρά είναι βασισμένη σε νουβέλες γραμμένες απ’ τον συγγραφέα Tanaka Yoshiki (Heroic Legend of Arslan, Tytania) οι οποίες περιλαμβάνουν 10 τόμους με την κύρια ιστορία, καθώς και 4 άλλους τόμους ως prequels της κύριας, και σε αυτά προστίθενται και 5 σύντομες άλλες ιστορίες. Οι νουβέλες αυτές ξεκίνησαν λοιπόν στις 30 Νοεμβρίου του 1982 και τελείωσαν στις 31 Ιουλίου του 1989. Το είδος της ιστορίας που πραγματεύονται είναι μια δραματική στρατιωτική όπερα του διαστήματος (drama, military, space opera) πράγμα που σημαίνει πως πρόκειται για μια ιστορία που εκτυλίσσεται στο διάστημα, πάμπολλους αιώνες στο μέλλον, και αφορά στρατιωτικές εφορμήσεις και πολεμικές συγκρούσεις, με ο, τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Κι ασφαλώς, έχει δραματικό και σοβαρό τόνο, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως λείπουν οι απαραίτητες χιουμοριστικές πινελιές που την κάνουν ανθρώπινη.

Το πρώτο πράγμα λοιπόν που πρέπει να κατανοήσουμε είναι πως πρόκειται για παλιά σειρά. Πρόκειται για σειρά που έχει τα χρονάκια της και μετράμε ήδη 33 χρόνια απ’ την δημοσίευση του πρώτου τόμου. Τι το τόσο ξεχωριστό μπορεί να έχει μια τέτοια σειρά, που να της επιτρέπει να συζητιέται ακόμα και σήμερα;

Για να μπορέσουμε να απαντήσουμε σε αυτό, ας δούμε πρώτα την πλοκή:

(Προσοχή περιέχονται spoilers)

ΥΠΟΘΕΣΗ 

(Προειδοποίηση: ακολουθεί αναλυτική επεξήγηση της πλοκής της σειράς- περιέχονται σημαντικά spoilers, για να τα αποφύγετε αναφορές σε σημαντικά στοιχεία της πλοκής συνεχίστε εδώ)  

Η ιστορία ξεκινάει ουσιαστικά πολύ πριν το πρώτο σημαντικό γεγονός που θέτει σε κίνηση μια σειρά άλλων ριζοσπαστικών συνεπειών, αλλά αν έπρεπε να ξεκινήσουμε από κάπου, θα λέγαμε πως το κύριο επίκεντρο αποτελούν τρεις συγκεκριμένοι χαρακτήρες: Ο πρωταγωνιστής μας, Reinhard Von Lohengramm (πρώην Von Musel), η μεγάλη του αδερφή Annerose Von Grunewald (επίσης πρώην Von Musel), και ο καρδιακός του φίλος, Siegfried Kirchieis. Τα γρανάζια της ιστορίας μπαίνουν σε κίνηση τη στιγμή που ο πατέρας του δεκάχρονου Reinhard αποφασίζει να πουλήσει την δεκαπεντάχρονη τότε αδερφή του Annerose ως κυρία της Αυλής (μετάφραση: παλλακίδα) στον Βασιλιά της Αυτοκρατορίας τους. Γεμάτος οργή, ο Reinhard δηλώνει πως θα καταστρέψει το σύστημα που του άρπαξε την αδερφή του, και για να αποκτήσει γρήγορα την απαραίτητη δύναμη, γράφεται μαζί με τον φίλο του Kirchieis (ο οποίος εκτός από αδερφικός φίλος για τον Reinhard είναι επίσης κρυφά και αγνά ερωτευμένος με την Annerose, στην οποία έχει υποσχεθεί να είναι καλός φίλος για τον αδερφό της), σε μια στρατιωτική ακαδημία. Από εκεί, αφού αποφοιτήσουν πρώτοι στην τάξη τους, λαμβάνοντας μέρος σε πολλές κι επικίνδυνες μάχες και βγαίνοντας πάντα νικητές, καταφέρνουν εύκολα και γρήγορα να ανέβουν στην στρατιωτική ιεραρχία και να μαζέψουν αξιώματα, αξιώματα τα οποία αξίζουν λόγω των ικανοτήτων τους αλλά και που γρήγορα παίρνουν λόγω του φαβοριτισμού του Βασιλιά προς την Annerose, από καθαρά δική του πρωτοβουλία. Ασφαλώς, οι φιλοδοξίες του Reinhard δε σταματούν απλά στη σωτηρία της Annerose. O Reinhard ονειρεύεται πως μπορεί να κατακτήσει το σύμπαν, κι ο Kirchieis είναι σίγουρος πως μπορεί να το καταφέρει.

Εναντίον ποιου ακριβώς όμως πολεμούν ο Reinhard κι ο Kirchieis? H απάντηση είναι, ότι ο κόσμος του μέλλοντος είναι χωρισμένος σε δύο, ουσιαστικά ίσως σε τρία, στρατόπεδα. Η ανθρωπότητα έχει προ πολλού επεκταθεί στο διάστημα κι άρα δε μιλάμε πια για επίπεδο πόλεων ή χωρών, αλλά για επίπεδο πλανητών. Απ’ τη μια μεριά υπάρχει η Empire, δηλαδή η Αυτοκρατορία, όπου βρίσκονται ο Reinhard κι ο Kirchieis, ένα σύμπλεγμα πλανητών που κυβερνάται από καθαρή μοναρχία και επικρατεί το φεουδαρχικό σύστημα, το οποίο το διαπερνάει η μόδα και η ατμόσφαιρα του 1800, κι απ’ την άλλη, η Free Planets Alliance, ή αλλιώς η Ελεύθερη Συμμαχία Πλανητών, η οποία εφαρμόζει τις αρχές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και του καπιταλιστικού συστήματος και είναι μια απεικόνιση των σύγχρονων κοινωνιών του σήμερα. Ανάμεσά τους, υπάρχει το αυτόνομο κράτος του Phezzan – τυπικά ανήκει στην επικράτεια της Αυτοκρατορίας, ουσιαστικά όμως ακολουθεί τους δικούς του αποκλειστικά κανόνες και τα δικά του συμφέροντα. Το Phezzan είναι ένα κράτος εμπόρων και πάνω απ’ όλα, γι’ αυτό μετράει ένα πράγμα: Το κεφάλαιο.

Η Ελεύθερη Συμμαχία Πλανητών λοιπόν, (ΕΣΠ) ιδρύθηκε από επαναστάτες/πολιτικούς πρόσφυγες οι οποίοι εγκατέλειψαν την Αυτοκρατορία λόγω του αυταρχικού της καθεστώτος. Επακόλουθο ήταν όταν αυτές οι δυο δυνάμεις ξαναήρθαν σε επαφή να υπάρξει σύγκρουση. Η σύγκρουση είναι μακροχρόνια και διαρκεί πάνω από ενάμισι αιώνα όταν εμφανίζεται ο Reinhard στο προσκήνιο. Οι πόλεμοι γίνονται πάνω σε ειδικά στρατιωτικά διαμορφωμένα διαστημόπλοια και άρα είναι μια προηγμένη μορφή ναυμαχιών. Η Αυτοκρατορία πολεμά για να υποτάξει τους επαναστάτες και η ΕΣΠ πολεμά για να απελευθερώσει τους πολίτες που απέμειναν υπό το αυταρχικό καθεστώς. Αυτοί τουλάχιστον είναι οι ιδεολογικοί λόγοι πίσω απ τις μάχες.

Σε πρώτη ματιά, ο σκοπός της ΕΣΠ φαντάζει στα μάτια μας κι ακούγεται στ αυτιά μας πολύ πιο ευγενής. Και ίσως, υπό μια άποψη, όντως να είναι, αυτό όμως δεν ακυρώνει το γεγονός ότι η δημοκρατία της ΕΣΠ είναι το ίδιο διεφθαρμένη με την οργάνωση της Αυτοκρατορίας. Οι διψασμένοι και αδίστακτοι για ψήφους πολιτικοί δε διαφέρουν σε πολλά από τους υπερφίαλους και μοχθηρούς ευγενείς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις και απ τις δυο μεριές. Όπως και να έχει, είναι απλά δυο διαφορετικά συστήματα διακυβέρνησης που συγκρούονται και η ζωή των απλών πολιτών μπροστά στην άρχουσα τάξη έρχεται πάντα δεύτερη. Ίσως και τελευταία.

Συγκριτικά με οποιονδήποτε όμως, είναι σαφές και ξεκάθαρο ότι ο Reinhard έχει στιβαρά αβαντάζ: Πέρα από τη θρυλική ομορφιά του, που δεν μπορεί να αρνηθεί ούτε και ο τελευταίος του εχθρός, (και ειδικά στην αρχή έχει αμέτρητους, απ’ τους εχθρούς στη μάχη μέχρι τους ζηλόφθονες ευγενείς) είναι ασυναγώνιστος στην εφαρμογή πολεμικών τακτικών και στρατηγικών. Το αδιαμφισβήτητο αυτό χάρισμά του τον κατατάσσει στις μεγαλύτερες στρατιωτικές ιδιοφυίες της εποχής του, και όχι αδίκως. Πριν καν πατήσει τα είκοσι χρόνια, είναι ήδη ένα βήμα πριν το Στέμμα, αήττητος σε κάθε του μάχη και αδιαφιλονίκητος νικητής. Δηλαδή… σχεδόν.

Ο μοναδικός βραχνάς, ή αντιστρόφως, ο μοναδικός άξιος αντίπαλος, βρίσκεται στο πρόσωπο ενός αναπάντεχου στρατιώτη της ΕΣΠ, του Yang Wenli. Ο Yang είναι γιος εμπόρου, ο οποίος μπήκε στην στρατιωτική ακαδημία μόνο και μόνο για οικονομικούς λόγους. Το όνειρό του ήταν να γίνει ιστορικός και να περάσει τη ζωή του μέσα στα πολυαγαπημένα του ιστορικά βιβλία. Έλα όμως που η μοίρα επιφύλασσε άλλα σχέδια για εκείνον. Πέρα από το ότι βρέθηκε στο στρατό για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στα χρέη που άφησε ο πατέρας του όταν πέθανε, αποδείχθηκε ότι είχε ιδιαίτερο ταλέντο στη στρατηγική. Όταν συναντιέται με τον Reinhard πρώτη φορά στο πεδίο της μάχης, είναι ήδη ο ήρωας του El Facile: έχει ήδη σώσει με ένα τέχνασμα πάνω από 2 εκατομμύρια άμαχους πολίτες. Δεν περνάει πολύς καιρός που ο Yang θα αποκτήσει το προσωνύμιο «Ο Μάγος Yang», όταν καταφέρνει την αναίμακτη κατάκτηση ενός οχυρού, του Iserlohn, το οποίο είχε στοιχίσει μέχρι τότε ωκεανούς αίματος και χρημάτων στην προσπάθεια της ΕΣΠ να το κατακτήσει. Φήμες λένε ότι ακόμα προσπαθεί να υποβάλλει την παραίτησή του και να απολαύσει τη στρατιωτική αποζημίωση, αλλά αντιθέτως το μόνο που παίρνει είναι προαγωγές.

Απ’ την άλλη μεριά, ο Reinhard γρήγορα και σταθερά θεμελιώνει την κυριαρχία του μέσα στην Αυτοκρατορία. Έχει αποκτήσει αμέτρητους εχθρούς αλλά και μερικούς ισχυρούς συμμάχους: Πέρα απ’ τον Kirchieis, έχει στο πλευρό του τους Wolfgang Mittermeyer, Oscar Von Reuenthal, και Paul Von Oberstein, τους δυο πρώτους έξοχους στρατιωτικούς και τον τελευταίο έναν πονηρό συμβουλάτορα. Με το θάνατο του Βασιλιά από φυσικά αίτια, δίδεται η αφορμή και οι Ευγενείς μαζεύουν στρατό και ξεσπούν εναντίον του. Φυσικά, από στρατηγικής απόψεως, εξυπηρετούν κυρίως ως βούτυρο στο ψωμί του Reinhard, αλλά η διάρκεια του πολέμου αποδεικνύεται μεγάλη. Το σημαντικό γεγονός έρχεται όταν οι Ευγενείς αποφασίζουν να χτυπήσουν αμάχους. Ο Oberstein προτείνει να τους αφήσουν για να κερδίσουν την υποστήριξη όλου του πληθυσμού και να τελειώσει ο πόλεμος γρηγορότερα. Καθώς ο Kirchieis δεν βρίσκεται εκεί για να αντιταχθεί απόλυτα στο σχέδιο αυτό, ο Reinhard διστάζει και δεν στέλνει αμέσως στρατό για να αποτρέψει την επίθεση. Αποτέλεσμα είναι ο Oberstein να δώσει επίτηδες λανθασμένη ώρα για την επίθεση κι αυτή καταλήγει να συμβεί κυριολεκτικά την ώρα που ο Reinhard ακόμη το σκεφτόταν.

Το τελειωτικό χτύπημα δίνεται, ο πόλεμος αυτός τελειώνει κι ο Reinhard είναι αδιαφιλονίκητος νικητής. Όταν όμως ο Kirchieis επιστρέφει, δεν είναι καθόλου ευχαριστημένος με αυτά που μαθαίνει. Αυτό οδηγεί και στην πρώτη τους σύγκρουση, καθώς ο Reinhard δεν αποποιείται καμιά ευθύνη για την επίθεση. Μετρούν δέκα χρόνια μαζί, δέκα χρόνια γεμάτα δύσκολες μάχες που είχαν μόνο ο ένας τον άλλο για να στηριχθούν, και μάλιστα τα δύσκολα χρόνια της εφηβείας προς την ενηλικίωση, από δέκα έως είκοσι χρονών. Η δύσκολη, εγωιστική και μερικές φορές παιδιάστικη προσωπικότητα του Reinhard θα μπορούσε άλλωστε να συμβαδίζει μόνο με την υπομονετική, ώριμη και καλόκαρδη προσωπικότητα του Kirchieis, ο οποίος πάντα τον φρόντιζε και τον στήριζε. Αυτή τη φορά όμως ο Kirchieis δεν αγγίζει καν το κρασί που του βάζει μπροστά του ο Reinhard, κι όταν τον στριμώχνει με τα λόγια του, ο Reinhard, σε άμυνα, τον ρωτάει ποια νομίζει ότι είναι η θέση του απέναντί του. Σε αυτό ο Kirchieis απαντάει: «Είμαι ο πιστός σας υπηρέτης, Μαρκήσιε Lohengramm.» Αν ψάξουμε στο λεξικό, θα το βρούμε κάτω απ’ την επεξήγηση: Πώς να κάνεις έναν τιμητικό τίτλο να ακούγεται σαν τη χειρότερη βρισιά. Ιδίως αν λάβουμε υπόψη μας το γεγονός ότι σε όλη τη σειρά μέχρι εκείνη τη στιγμή, κάθε φορά που άνοιγε το στόμα του ο Kirchieis έλεγε «Reinhardo-sama» με ασύγκριτη τρυφερότητα.

Μετά απ’ αυτό, οι αμφιβολίες στην ψυχή του Kirchieis για το αν εκείνος κι ο Reinhard εξακολουθούν να ακολουθούν τον ίδιο δρόμο, είναι έντονες, ενώ απ’ την άλλη, ο Reinhard είναι βαθιά ντροπιασμένος για τις επιλογές και τη συμπεριφορά του, όσο δύσκολο κι αν του είναι να το παραδεχτεί. Αποφασίζοντας και οι δυο από μέσα τους να λύσουν το θέμα όπως πρέπει την επόμενη φορά που θα βρεθούν, παρευρίσκονται στην τελετή παράδοσης του αντίπαλου αρχηγού, ο οποίος ασφαλώς είναι νεκρός. Ο υπηρέτης του φέρνει το πτώμα του μπροστά στον Reinhard, και δεν χάνει ευκαιρία για να επιχειρήσει να τον δολοφονήσει. Όπως πάντα, ο Kirchieis μπαίνει μπροστά για να τον προστατεύσει χωρίς κανένα δισταγμό, αλλά αντίθετα από κάθε άλλη φορά δεν καταφέρνει να προστατεύσει τον ίδιο του τον εαυτό. Ο αντίπαλος καταφέρνει να του κόψει την αριστερή πλευρά του λαιμού… πάνω στην αρτηρία.

Ο Kirchieis λοιπόν πεθαίνει μέσα σε μια λίμνη αίματος, χωρίς να προλάβει να εξομολογηθεί τα συναισθήματά του στην Annerose, με τον Reinhard σκυμμένο από πάνω του να τον καλεί απεγνωσμένα να ξυπνήσει. Τα τελευταία πράγματα που καταφέρνει να πει είναι στον Reinhard να πει στην Annerose ότι κράτησε την υπόσχεσή του, ενώ τον παρακαλεί να κατακτήσει το σύμπαν, όπως ονειρευόντουσαν μικροί. Πεθαίνει μόλις στην αρχή της προσπάθειας, έχοντας προλάβει να δει ελάχιστα όνειρα να πραγματοποιούνται. Συντετριμμένος, ο Reinhard ζητά παρηγοριά απ την αδερφή του, η οποία όμως τον απορρίπτει ψυχρά, δηλώνοντάς του επιπλέον ότι θα φύγει από κοντά του. Τα μόνα λόγια συμπόνιας που του λέει είναι τα εξής: «Όταν κουραστείς, να έρθεις να με δεις. Αλλά δεν πρέπει να κουραστείς ακόμα.»

Όσο σκληρή κι αν φαίνεται αυτή η στάση της Annerose, είναι ο καταλύτης για τη συνέχεια. Ο Βασιλιάς έχει πεθάνει κι άρα η Annerose είναι ελεύθερη. Οι Ευγενείς έχουν ηττηθεί και το διεφθαρμένο καθεστώς τους έχει ανηλεώς ξεριζωθεί. Και τώρα ο Reinhard, μην έχοντας τίποτα πια να χάσει, το μόνο που του απομένει είναι μια υπόσχεση ενός ονείρου. Το να κατακτήσει το σύμπαν είναι η υπόσχεση που έδωσε στον αδερφικό του φίλο, υπόσχεση που πρέπει να τηρήσει. Και ξεκινά, έχοντας πια πάνω του μόνο ένα μενταγιόν με μια τούφα απ τα κόκκινα μαλλιά του Kirchieis και μια φωτογραφία των τριών τους όταν ήταν παιδιά.

Στο μεταξύ, η ΕΣΠ είναι πολύ απασχολημένη με δικά της εσωτερικά θέματα, συγκεκριμένα, με ένα πραξικόπημα, το οποίο ασφαλώς είχε φροντίσει να υποκινήσει ο ίδιος ο Reinhard για να μην τον ενοχλήσουν καθώς ισοπεδώνει τους Ευγενείς. Προς δυσάρεστη έκπληξη όλων, αρχηγός του πραξικοπήματος είναι ο πατέρας της βοηθού του Yang, της Frederica Greenhill. Λόγος του πραξικοπήματος, η διαφθορά του παρόντος πολιτικού συστήματος. Υπό τον αυταρχικό στρατιωτικό νόμο, ο κόσμος ασφαλώς και διαδηλώνει, με προτεστάντισσα τον ανεκπλήρωτο έρωτα του Yang, την Jessica Edwards. Η Jessica πληρώνει με τη ζωή της τη στάση της απέναντι στους φασίστες, καθώς γρονθοκοπείται άγρια από έναν από αυτούς. Στο μεταξύ, το Phezzan στο πρόσωπο του πρωθυπουργού του, Adrian Rubinsky, προσπαθεί να διατηρεί την ισορροπία των δυνάμεων όπως αυτό το συμφέρει για να πλουτίζει καταλλήλως. O Yang αποκαλύπτει το σχέδιο, και καταφέρνει επιτυχώς να συντρίψει τη δικτατορία. Ο πατέρας της Frederica όμως πληρώνει το τίμημα με τη ζωή του.

Κατόπιν, ο πόλεμος αρχίζει και διαγράφονται ξεκάθαρα οι διαφορές του συστήματος και οι επιπτώσεις της κάθε ιδεολογίας που ακολουθεί ο καθένας απ’ αυτούς του δυο ευφυείς και γενναίους άντρες. Ο Reinhard έχει τον απόλυτο έλεγχο των κινήσεων στην μεριά του και τους προσωπικά καλοδιαλεγμένους και ταλαντούχους στρατηγούς του οι οποίου κάνουν τη δουλειά τους άψογα και τον υπακούν πλήρως. Αντιθέτως, ο Yang αντιμετωπίζει αναρίθμητα εμπόδια και αν και έχει μαζέψει καλούς και ικανούς ανθρώπους υπό τις διαταγές του, δεν μπορεί να απολαύσει ελευθερία κινήσεων παρά μόνο όταν η κατάσταση έχει ήδη γίνει η χειρότερη δυνατή. Μάλιστα, σε κάποια στιγμή, αναγκάζεται να περάσει από ανάκριση, σε μια προσπάθεια να αμαυρωθεί το όνομά του, επειδή οι πολιτικοί της πατρίδας του φοβούνται την αυξανόμενη δημοτικότητά του, σε περίπτωση που αποφάσιζε ποτέ να κυνηγήσει πολιτική καριέρα. Βέβαια όταν τα πράγματα φτάνουν στο απροχώρητο, τον στέλνουν πίσω στο πεδίο της μάχης. Απ’ την πλευρά του Reinhard, τη θέση του Kirchieis έχει τώρα αναλάβει η Hildegarde Von Mariendorf, μια πανέξυπνη γυναίκα, κόρη ενός ευγενή, συμμάχου του Reinhard, η οποία δε συμβιβαζόταν με τη θέση της νοικοκυράς που της επιφύλασσε η ανδροκρατούμενη κοινωνία της Αυτοκρατορίας. Αν και ποτέ δεν έφτασε στο επίπεδο του Kirchieis, υπήρξε αδιαμφισβήτητα γερό ψυχολογικό αλλά και πρακτικό έρεισμα για τον Reinhard.

Φτάνοντας στην τελευταία μάχη, ο Yang κάνει πρόταση γάμου στη Frederica ενώ το αγόρι του οποίου διατελούσε κηδεμόνας, ο Julian Minci, έχει ήδη αποφασίσει αμετακίνητα να ενταχθεί στο στρατό και τον συνοδεύει στο πλοίο του. Με τη βοήθεια του Julian, ο Yang καταλαβαίνει τη στρατηγική του Reinhard, όμως την ώρα που είναι έτοιμος να τον σκοτώσει, έρχεται διαταγή να σταματήσει. Η Hildegarde έχει ήδη στείλει τον Reuenthal να καταλάβει την πρωτεύουσα της ΕΣΠ, παίρνοντας όμηρους την κυβέρνησή της, οι οποίοι αντί να θυσιαστούν για τη νίκη της πατρίδας τους, διατάζουν τον Yang να παύσει πυρ. Αυτομάτως, ο Yang βρίσκεται μπροστά σε ένα τρομερό δίλημμα: Να υπακούσει, αφήνοντας την Αυτοκρατορία και τη μοναρχία της να νικήσουν, ή να παρακούσει, παραβιάζοντας ταυτοχρόνως τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού πολιτεύματος, με το να γίνει ο ίδιος δικτάτορας; Τελικά, διαλέγει το πρώτο, και ο Reinhard βγαίνει αυτομάτως νικητής. Ακολουθεί η πιο απολαυστική σκηνή στην ιστορία των πολιτικών συζητήσεων, καθώς ο Reinhard κι ο Yang συναντιούνται για μια και μοναδική φορά από κοντά. Ασφαλώς, ο Reinhard σέβεται τον Yang και όχι μόνο δεν τον σκοτώνει, του επιτρέπει να ζήσει ήσυχα με τη γυναίκα του στην πόλη τους.

Αλλά όπως ασφαλώς είναι γνωστό σε όλους, η λέξη παραίτηση δεν κολλάει καλά στον Yang οπότε η ησυχία του κρατάει μόλις δυο μήνες. Η ίδια η κυβέρνησή του, σε συνεργασία ασφαλώς με τους κατακτητές, αλλά εννοείται χωρίς την παραμικρή γνώση του Reinhard, σχεδιάζει να τον δολοφονήσει. Ασφαλώς ο Yang είχε σχέδια επανάστασης πολύ πιο πριν και του έδωσαν απλά την κατάλληλη αφορμή. Στο μεταξύ, μια μεγάλη σκιά πλανάται πάνω απ όλους, καθώς κάνει πολύ πιο αισθητή την παρουσία του κάτι που υπήρχε απ την αρχή και τώρα είναι πολύ πιο έντονο: το φάσμα του Τερραϊσμού. Μια θρησκευτική σέκτα που ζητά την επιστροφή στη Γη, η οποία είναι εδώ και αιώνες εγκαταλελειμμένη. Ο Τερραϊσμός ξεκινά απ τις διασυνδέσεις του Rubinsky, ο οποίος τώρα κρύβεται διότι ο Reinhard δεν θα άφηνε το Phezzan αυτόνομο στην κατακτητική του πορεία, και απλώνεται στις πιο βαθιές πτυχές της Αυτοκρατορίας αλλά και της ΕΣΠ, αποζητώντας την καταστροφή και των δύο. Βέβαια τώρα πια ο αγώνας ανάμεσα στις δυο αυτές δυνάμεις είναι κάτι παραπάνω από άνισος, αλλά συνεχίζεται ούτως ή άλλως «out of foppery and whim» όπως δηλώνουν οι συνεργάτες και φίλοι του Yang. Στο τέλος αποφασίζεται ο Yang να ξαναπάει να διαπραγματευτεί με τον Reinhard, δε φτάνει όμως ποτέ. Δολοφονείται στη μέση του ταξιδιού από τρομοκράτες Τερραϊστές. Μια σφαίρα τον πετυχαίνει στο πόδι και μέσα σε λίγα λεπτά πεθαίνει από αιμορραγία, ολομόναχος στον εγκαταλελειμμένο διάδρομο ενός πλοίου, παρά τις προσπάθειες των συντρόφων και φίλων του για να τον σώσουν. Ο Julian των βρίσκει μόλις ένα λεπτό μετά, είναι όμως ένα λεπτό πολύ αργά.

Μετά απ’ αυτό, η επανάσταση ουσιαστικά διαλύεται, αν και η Frederica αναλαμβάνει την πολιτική ηγεσία και ο Julian την στρατιωτική. Η τέταρτη και τελευταία σεζόν της σειράς απ’ την πλευρά της ΕΣΠ πραγματεύεται τον αγώνα του Julian, που είναι ουσιαστικά ο πνευματικός γιός του Yang, καθώς προσπαθεί να ανταπεξέλθει σε ευθύνες ασύγκριτα βαρύτερες απ’ όσο συνήθως θ αντιμετώπιζε ένας νέος της ηλικίας του, και ξέροντας ότι κάθε του κίνηση θα μείνει στην ιστορία, πριν καν φτάσει στην ενηλικίωση. Απ’ την μεριά της Αυτοκρατορίας, τα πράγματα εξαρχής δε φαίνονται και τόσο διαφορετικά, καθώς ο Reinhard, συντετριμμένος απ’ το γεγονός του θανάτου του Yang και κάτω από πίεση για τα όσα συμβαίνουν γύρω του, αφήνει την Hildegarde να τον παρηγορήσει, πράγμα το οποίο καταλήγει στην εγκυμοσύνη της και αργότερα στο γάμο τους. Δυστυχώς, η ευτυχία δε θα διαρκέσει πολύ, καθώς ένας απ’ τους πιστούς στρατηγούς του, ο Reuenthal, παγιδεύεται από πολιτικούς του αντιπάλους και εξαναγκάζεται να επαναστατήσει. Ασφαλώς, η απόπειρά του αυτή αποτυγχάνει και ο Reuenthal πεθαίνει, αφήνοντας στον αδερφικό του φίλο Mittermeyer τη φροντίδα του γιού του, ενός μικρού μωρού ενός χρόνου που απέκτησε με την Elfriede, κόρη ενός ευγενή που είχε σκοτώσει στο παρελθόν.

Τελικά, ένα φοβερό γεγονός αποκαλύπτεται στους συμμάχους του Reinhard, πράγμα που είχαν υποπτευθεί αλλά ο ίδιος ο Reinhard πρέπει ήδη να γνώριζε. Ο Reinhard είναι σοβαρά άρρωστος, άλλωστε στην πορεία της σειράς συχνά βλέπουμε πως η υγεία του αντιμετώπιζε προβλήματα όσο ο καιρός περνούσε. Ο Αυτοκράτοράς τους πάσχει από ανίατη ασθένεια και δεν έχει πολύ χρόνο ζωής. Ο Julian αποφασίζει να τα παίξει όλα για όλα, όχι για να σκοτώσει ή να φυλακίσει τον Reinhard αλλά για να τον πείσει να μιλήσουν. Εφορμά μαζί με τους συμμάχους και φίλους του στο πλοίο του Reinhard και καταφέρνει να φτάσει μπροστά του γεμάτος αίματα, αφού χάνει σημαντικούς συντρόφους στην πορεία. Ο Reinhard όμως πείθεται να τον ακούσει και διαπραγματεύονται την εισαγωγή Συντάγματος στο καθεστώς του Reinhard, το οποίο βέβαια τώρα περικλείει όλη την ανθρωπότητα.

Η αυλαία πέφτει τη νύχτα που ο Reinhard πεθαίνει στο κρεβάτι του, έχοντας γύρω του όλα τα αγαπημένα του πρόσωπα. Οι Τερραϊστές επιχειρούν κι άλλες απόπειρες δολοφονίας εναντίον του αλλά αυτές καταλήγουν άδοξα, με τη βοήθεια του Julian ο οποίος συν τοις άλλοις αποζητά εκδίκηση από εκείνους για τον άδοξο θάνατο του Yang. Πάνω στις προσπάθειες αυτές πεθαίνει ο Oberstein, αλλά το γεγονός αυτό αποκρύπτεται απ τον Reinhard. O Reinhard, πριν πεθάνει, λέει τα τελευταία του λόγια στην Annerose και την Hildegarde, η οποία έχει ήδη γεννήσει το γιό του, ενώ δίνει στην πρώτη το μενταγιόν με τη φωτογραφία των τριών τους, και εμπιστεύεται στη δεύτερη το μέλλον της Αυτοκρατορίας του. Η σειρά κλείνει με την εικόνα των γιών του Reinhard και του Reuenthal, ακόμα μωρών, να απλώνουν μαζί τα χέρια τους προς τα αστέρια, σκηνή που δεν παραπέμπει μόνο στο όνειρο του Reinhard και του Kirchieis, αλλά και στις πράξεις των πατεράδων τους.



ΑΝΑΛΥΣΗ

(Προσοχή περιέχονται spoilers)

Αυτή είναι λοιπόν η πλοκή του Legend of the Galactic Heroes. 110 επεισόδια όχι μόνο δράματος, όχι μόνο πολέμου, αλλά απλής, ανθρώπινης ιστορίας. Είναι ξεκάθαρο πως ο συγγραφέας έχει εμπνευστεί από πραγματικά γεγονότα, άλλωστε, το πρώτο πράγμα στο οποίο ενστικτωδώς παραπέμπουμε είναι η πολύ δικιά μας ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο Reinhard έχει ξεκάθαρα το ρόλο και την εικόνα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μοιράζεται τις κατακτήσεις του και μοιράζεται και το τέλος του, ενώ το ρόλο του Ηφαιστίωνα έχει αναλάβει ο Kirchieis. 33 χρονών επίσης, σημαίνει το τέλος για δυο άλλους σημαντικούς χαρακτήρες.

Ποια είναι λοιπόν τα ζητήματα τα οποία πραγματεύεται η σειρά; Είναι αμέτρητα, καθώς εκτός απ’ τα κύρια σημεία, υπάρχουν στο ενδιάμεσο ένα σωρό υποπλοκές που ποικίλουν απ’ το ρόλο της τέχνης μέχρι την πατρική αγάπη. Στους κύριους άξονες εντοπίζονται όμως τα εξής δυο διλήμματα: 1) Είναι μια διεφθαρμένη δημοκρατία καλύτερη ή όχι από μια εξυγιασμένη μοναρχία; 2) Τι ακριβώς σημαίνει ‘ήρωας’;

Το πρώτο αφήνεται εξ ολοκλήρου στην κρίση του κοινού, άλλωστε υπάρχουν ο Yang και ο Reinhard αντιστοίχως για να υποστηρίξουν τις ιδεολογίες τους σε όλη τη διάρκεια της σειράς. Κάτι που παρεξηγείται πάρα πολύ και συναντιέται πολύ συχνά είναι η άποψη πως επειδή ο Reinhard κέρδισε τον πόλεμο, η σειρά είναι η ίδια φασιστική και αντιδημοκρατική. Αυτό ασφαλώς είναι απολύτως λάθος, καθώς οι ισορροπίες φροντίζουν να διατηρούνται απόλυτα και η νίκη του Reinhard δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ιστορικό γεγονός στο σύμπαν της σειράς. Για την κάθε άποψη υπάρχει αντίλογος που εναλλάσσεται συνεχώς, μέσα απ’ τα στόματα των πρωταγωνιστών της. Άλλωστε, η Μοναρχία του Reinhard θυμίζει πιο πολύ το πολίτευμα που περιγράφεται στα Πολιτικά του Αριστοτέλη: είναι ένα σύστημα στο οποίο ο κατάλληλος άνθρωπος είναι στην κατάλληλη θέση κι ο πραγματικά καλύτερος στέκεται στην κορυφή, σύστημα που λειτουργεί, διαστρεβλωμένη μορφή του οποίου είναι η Τυραννία. Εκτός απ’ αυτό δεν υπάρχει κανένας κανόνας που να υπαγορεύει πως οποιαδήποτε άποψη κατά της δημοκρατίας θα πρέπει να θεωρείται κι αυτομάτως σατανική. Σκεφτείτε τι θα γινόταν αν ο Χίτλερ ήταν δίκαιος, ακέραιος κι ανθρωπιστής. Άλλωστε η σειρά έχει ήδη τον Χίτλερ της: Η δυναστεία των Ευγενών που ορκίζεται να διαλύσει ο Reinhard είναι η δυναστεία που έχει ιδρύσει ο Rudolf Von Goldenbaum, μια προσωπικότητα που αντιγράφει όλες τις χιτλερικές πρακτικές. Προσωπικότητα που ο Reinhard μισεί όσο τίποτε άλλο και μεγαλύτερος φόβος του είναι να μην καταλήξει σαν κι αυτήν. Ακόμα κι αν δεν το κάνει όμως, ο Yang αντιτίθεται σε οποιαδήποτε μορφή μοναρχίας, υποστηρίζοντας πως η στιγμή που ο λαός δεν θα μπορεί να καθαιρέσει κάποιον ο οποίος δεν είναι πλέον ικανός είναι και η στιγμή της διαστρέβλωσης. Τα συμπεράσματα είναι δικά μας.

Όσο για το τι σημαίνει ήρωας, εδώ η σειρά δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολίας. Ήρωας δεν είναι κάποιος ο οποίος έχει υπερφυσικές δυνάμεις, ήρωας δεν είναι κάποιος που καταλήγει να σώσει κάθε άνθρωπο που θα περάσει μπροστά απ τα μάτια του, ήρωας δεν είναι πάντα ο νικητής. Οι ήρωες της ιστορίας είναι πραγματικοί άνθρωποι στα πρόσωπα των οποίων συνδυάζεται το χάρισμα, η εξυπνάδα, η ακεραιότητα, η αποφασιστικότητα, η γενναιότητα, και τέλος, η τύχη και οι περιστάσεις οι οποίες τους οδηγούν να ευδοκιμήσουν ως σημαντικά πρόσωπα της ιστορίας μας και να πετύχουν μεγάλα πράγματα. Οι ήρωες είναι ανάμεσά μας, μερικοί καίγονται από φιλοδοξία κι άλλοι από αίσθηση καθήκοντος, αλλά όταν οι περιστάσεις το επιτρέψουν, αναδύονται και αλλάζουν τα δεδομένα. Οι ήρωες λοιπόν δεν είναι κάτι το εξωπραγματικό. Είναι κάτι το πολύ κοντινό.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως για σειρά 33 ετών είναι τρομακτικά επίκαιρη. Πολλά γεγονότα, όπως η σύνθεση ακραίων εθνικιστικών ομάδων, η κατάρρευση της οικονομίας, ή η τρομοκρατία για θρησκευτικούς λόγους, αντικατοπτρίζουν την δικιά μας κοινωνία του σήμερα. Υπάρχουν πράγματα που συμβαίνουν τώρα και ο Ιάπωνας συγγραφέας δεν είχε τρόπο τότε να γνωρίζει αν θα συνέβαιναν. Ή μήπως είχε;

Είναι απλό:  Έκατσε και διάβασε. Και δεν διάβασε μελλοντικά μυθιστορήματα ή επιστημονική φαντασία. Διάβασε ιστορία. Η ιστορία κάνει κύκλους, είναι ανελέητη και αν μελετηθεί σωστά, ανοίγει έναν τρομακτικά ασύλληπτο οδηγό για το μέλλον. Η μελέτη της ιστορίας των ανθρώπων εμπερικλείει μέσα της απίστευτο δυναμικό, κάτι που ο ίδιος ο συγγραφέας δηλώνει πάμπολλες φορές μέσα απ τα χείλη του Yang. Έτσι καταφέρνει να δώσει στο έργο του διαχρονικό χαρακτήρα και ασύγκριτη αξία.

Για να προχωρήσουμε σε τεχνικά ζητήματα, το γράψιμο είναι απλό και απολαυστικό. Ο τρόπος με τον οποίου δομούνται οι χαρακτήρες και εκφράζουν τις απόψεις τους, τα γεγονότα, όλα εκφράζονται με τον πιο απλό και φυσικό τρόπο, χωρίς να είναι υπερβολικά δύσκολα για την κατανόηση αλλά χωρίς φυσικά και να καταλήγουμε σε υπεραπλουστευμένες έννοιες που θα κατέληγαν κλισέ. Η σειρά είναι σειρά του ’80: Αυτομάτως όσο φιλόδοξο κι αν ήταν το έργο, το animation δεν μπορεί να συγκριθεί με το σημερινό, αν και το σχέδιο παραμένει σε κάθε περίπτωση πανέμορφο. Κι όμως, αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Απλά δεν ενδιαφέρει. Θα μπορούσαν απλά να κάθονται και να μιλάνε και να είναι απολαυστικό να κάθεσαι να τους ακούς, να φιλοσοφούν, να μαλώνουν, να φλερτάρουν και να συμφιλιώνονται. Η μουσική επίσης δεν έχει original soundtrack αλλά αποτελείται από πολλά κλασικά κομμάτια, χρησιμοποιώντας από συνθέσεις του Μπετόβεν ως το ‘Μπολερό’ του Ραβέλ, και ταιριάζει απόλυτα με τον επικό χαρακτήρα της σειράς.

Ελλείψεις θα μπορούσαν να εντοπιστούν ίσως σε τρία κομμάτια: Πρώτον, δεν υπάρχει καμιά αναφορά σε κουμουνιστικές κοινωνίες ή επεξήγηση του κουμμουνισμού ως σύστημα μέσα σε μια σειρά με καθαρά πολιτικό περιεχόμενο. Υπάρχουν κάποιες ενέργειες που θα μπορούσαν ίσως να ερμηνευθούν ως τέτοιες, όπως η προσπάθεια της Jessica Edwards, το όνομα όμως δεν αναφέρεται πουθενά. Αυτό όμως είναι λογικό αν σκεφτούμε ότι πρόκειται για μια πραγματικότητα κοινωνιών στην οποία δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί η μεταπήδηση από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό, άρα η αστική τάξη δεν έχει ακόμη αποκτήσει πλήρως τα δικαιώματα που θα την κάνουν να θριαμβεύσει για να υπάρξει ανάγκη να περάσουμε μετέπειτα σε ένα στάδιο αποδόμησής της όπως ο κουμμουνισμός.

Δεύτερον, ο ρόλος της θρησκείας είναι πολύ περιορισμένος και λειτουργεί κυρίως ως ο μεγαλύτερος ‘κακός’, ένας τρόπος αποτελεσματικής πλύσης εγκεφάλου των μαζών για την ικανοποίηση προσωπικών συμφερόντων των ιθυνόντων. Άλλωστε, οι πολίτες της ΕΣΠ είναι ως επί το πλείστον άθεοι, και της Αυτοκρατορίας πιστεύουν αόριστα στους Νορβηγικούς θεούς και τη Βαλχάλα, χωρίς όμως ουσιαστική λατρεία. Είναι μονομερής αυτή η απεικόνιση; Ίσως. Ίσως πάλι όμως αυτό να είναι και η άποψη και το μήνυμα του συγγραφέα.

Τρίτον και τελευταίον, πρέπει να δηλωθεί πως πρόκειται ξεκάθαρα για μια βαθιά φεμινιστική σειρά. Οι γυναίκες είναι ελάχιστες αλλά είναι ανθρώπινοι χαρακτήρες κι όχι εξιδανικευμένες οπτασίες ή ταπεινά υποχείρια. Ακόμα κι έτσι όμως, ο πόλεμος είναι ξεκάθαρα αντρική υπόθεση, καθώς δεν υπάρχει ούτε μια γυναίκα στρατηγός που να διοικεί το δικό της πλοίο και να έχει πλήρωμα υπό της διαταγές της. Τα αίτια όμως αυτής της απεικόνισης βρίσκονται, απ’ τη μια, στη βαθιά συντηρητική φύση της Αυτοκρατορίας, απ’ την οποία μόνο η Hildegarde κατάφερε να ξεφύγει. Κι όσο για την πλευρά της ΕΣΠ, μαντεύουμε πως δεν είναι παρά μια απεικόνιση σύγχρονων δεδομένων, όπου υπάρχει ένα μικρό ποσοστό γυναικών που πολεμούν, όπως η Frederica και αργότερα το φλερτ του Julian, η Katerose, αλλά καμιά τους ποτέ δεν πήρε ηγετική στρατιωτική θέση. Ακόμη κι έτσι, όμως, όλοι οι γυναικείοι χαρακτήρες λάμπουν.

Ερχόμαστε στο τέλος λοιπόν, και στο φλέγον ζήτημα: Είναι μια σειρά δικαίως τόσο πολυσυζητημένη κι αναγνωρισμένη; Η απάντηση είναι βεβαίως. Θα ωφελήσει κάποιον αν τη δει; Ασφαλώς. Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη σειρά απαιτεί έναν άλφα βαθμό ωριμότητας απ’ το κοινό της. Πρέπει να είσαι έτοιμος και ανοιχτός να ακούσεις ιδέες που σχετίζονται με την πολιτική, τον πόλεμο και την ιστορία. Τα θέματα που πραγματεύεται είναι θέματα που αφορούν σοβαρές και μεγαλόπνοες πλευρές της κοινωνίας γύρω μας και δεν περιορίζονται στη δύναμη της φιλίας, στο να είσαι καλός άνθρωπος και να προστατεύεις αυτούς που αγαπάς. Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι τα αποκλείουν, το αντίθετο, απλά έχει να πει πολλά περισσότερα από προσωπικές γενικεύσεις. Η σειρά απευθύνεται σε ενήλικες, χωρίς να σημαίνει ότι δεν μπορεί να κατανοηθεί από εφήβους, και απαιτεί από τον θεατή να είναι σε θέση να αναγνωρίσει τη βαρύτητα και τη σοβαρότητα των θεμάτων τα οποία αναλύει. Δεν απαιτεί πολλά, απλά να έχεις την ικανότητα και το ενδιαφέρον να σκεφτείς σοβαρά για το λόγο και τον τρόπο που είναι δομημένος ο κόσμος γύρω σου.

Βαθμολογία: 10/10. Χωρίς καμιά αμφιβολία.

Κλείνουμε με κάποια λόγια του Yang που μάλλον αρμόζουν και για τη χώρα μας:

«Η πολιτική εκδικείται αυτούς που την αμελούν.»