Parasyte: The Maxim / Παράσιτο: Η Μέγιστη Πιθανότητα Επιβίωσης

Πόσες φορές μας έχει περάσει απ’ το μυαλό πως είμαστε πολύ τυχεροί που γεννηθήκαμε άνθρωποι; Όντας το κυρίαρχο είδος στον πλανήτη για πολλές χιλιετίες, έχουμε αναπτύξει κοινωνίες με βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο ασύγκριτες με οποιαδήποτε άλλη μορφή ζωής σε αυτόν. Τι θα συνέβαινε λοιπόν, αν κάποιος εξωτερικός παρατηρητής, αποφάσιζε πως η κυρίαρχη αυτή θέση μας, βλάπτει τον πλανήτη ως σύνολο, κι έστελνε έναν φυσικό εχθρό ανάμεσά μας;

Το Parasyte (Kiseijuu) είναι μια τηλεοπτική σειρά εικοσιτεσσέρων επεισοδίων, παραγωγής του στούντιο Madhouse, η οποία προβλήθηκε από τις  9/10/2014 έως τις 26/3/2015. Είναι βασισμένη στην ομώνυμη σειρά manga του Iwaaki Hitoshi, η οποία αποτελείται από 10 τόμους και δημοσιεύθηκε από τις 22/11/1989 έως τις 23/12/1995. To manga λοιπόν είναι αρκετά παλιό και η μεταφορά του πολύ πρόσφατη, με συνέπεια οι σημαντικότερες αλλαγές να έχουν γίνει στο σχεδιασμό τον χαρακτήρων και την ατμόσφαιρα που τους περιβάλλει. Άλλωστε, πολλά έχουν αλλάξει απ’ τη δεκαετία του ’90 ως σήμερα. Κατά τα άλλα, πρόκειται για μια πιστότατη μεταφορά, ίσως με μια επιπλέον φιλοσοφική νότα. Όσο για το πώς αποφασίστηκε, έστω και τόσο αργά, η πιο μεγάλη πιθανότητα έγκειται στο ότι ακολούθησε το κύμα που σήκωσε στη βιομηχανία το Attack On Titan, ανοίγοντας με την επιτυχία του το δρόμο σε σειρές με παρόμοια θεματολογία που αλλιώς δύσκολα θα έβλεπαν το φως της μεταφοράς. Ποια είναι αυτή η θεματολογία; Ανθρωποφαγία.

ΥΠΟΘΕΣΗ (ακολουθούν πολλά και σημαντικά spoilers. Για να τα αποφύγετε, προχωρήστε στην ΑΝΑΛΥΣΗ)

Όλα ξεκινούν όταν ο Izumi Shinichi (Shinji για τους αναγνώστες του manga, σε μια προ-Evangelion περίοδο) ξυπνά μια ωραία πρωία κι ανακαλύπτει ότι το δεξί του χέρι δεν είναι το ίδιο με αυτό που ήταν. Μια εξωγήινη, σημειωτέον, πανέξυπνη παρασιτική μορφή ζωής έχει εισβάλλει στο σώμα του και έχει πλέον γίνει ένα με το δεξί του χέρι. Η ίδια αποκαλύπτει πως στόχο είχε τον εγκέφαλό του, αλλά αφού δεν το κατόρθωσε, περιορίστηκε στο χέρι του. Τώρα πια, ο Shinichi έχει αποκτήσει ένα απίστευτο λειτουργικό αλλά κι επικίνδυνο χέρι, το οποίο μπορεί να πάρει κυριολεκτικά οποιαδήποτε δυνατή μορφή, μέχρι και κοφτερών λεπίδων, αλλά πιο κοφτερή είναι η μάλλον η γλώσσα του, αφού έχει δίψα για μάθηση, ξενυχτά μπροστά σε βιβλία και υπολογιστές και πολύ σύντομα έχει κι άποψη για όλα. Παράλληλα, αρχίζουν να συμβαίνουν φρικιαστικοί φόνοι, καθώς τα παράσιτα που επιτυχώς κατέκτησαν ανθρώπινους εγκεφάλους, κατευθύνονται από μια και μόνο σκέψη: Να κατασπαράξουν όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούν. Σαν γκροτέσκο έργο τέχνης, το κεφάλι των ανθρώπων-φορέων τους ανοίγει σαν σαρκοβόρο λουλούδι, γεμάτο λεπίδες και δόντια, και κατασπαράζουν την απομονωμένη λεία τους. Έτσι μεταμφιεσμένα τα παράσιτα εισβάλλουν και μπλέκονται στην ανθρώπινη κοινωνία.

Μόλις μαθαίνει την αλήθεια, ο Shinichi θέλει να λάβει δράση πολεμώντας τα παράσιτα, αλλά το Migi (δεξί, όπως το ονόμασε χωρίς να το πολυσκεφτεί) τον αποθαρρύνει με γλαφυρότητα, ευγλωττία, και κάνα δυο λεπίδες επιπλέον για σιγουριά. Όσο όμως προσεκτικοί κι αν προσπαθούν να είναι, οι μπελάδες έρχονται σύντομα σε αυτούς. Ο πρώτος μπελάς ακούει στο όνομα Tamiya Ryoko, ενός παράσιτου στο σώμα μιας γυναίκας, η οποία αποφασίζει να κάνει ένα ανθρώπινο παιδί μαζί με ένα άλλο παράσιτο, ως πείραμα για να παρατηρήσει την ανθρώπινη συμπεριφορά. Ο Shinichi βγαίνει αλώβητος απ την πρώτη δοκιμασία, δε συμβαίνει όμως το ίδιο όταν ένα άλλο παράσιτο σκοτώνει και κυριεύει την ίδια του τη μητέρα. Σύντομα ο Shinichi καταλήγει με μια τρύπα στο στήθος, την οποία για να κλείσει το Migi θυσιάζει ποσοστό του εαυτού του και χρειάζεται στο εξής πολλές ώρες ύπνου, πράγμα που θέτει τον Shinichi σε μεγάλο μειονέκτημα απέναντι στα άλλα παράσιτα. Τον κάνει όμως πολύ πιο ανθεκτικό απέναντι στους ανθρώπους, αφού τώρα στις φλέβες του ρέει μέρος ενός εξωγήινου παράσιτου.

Όπως και να έχει, μετά το θάνατο της μητέρας του, ο Shinichi αλλάζει ριζικά. Καταρρακώνεται ψυχικά και εκδηλώνει μεγάλη ψυχρότητα απέναντι σε ζητήματα όπως ο θάνατος, κι αυτό δεν αλλάζει ακόμα κι όταν σκοτώνει το παράσιτο με τη μορφή της μητέρας του. Βρίσκει τον εαυτό του ανήμπορο να νοιαστεί και να κλάψει, είτε η περίσταση αφορά το θάνατο ενός κουταβιού, είτε μια σφαγή συμμαθητών του μέσα στο σχολείο τους, είτε το θάνατο μιας φίλης του, της Kana, η οποία είχε την ικανότητα να διαισθάνεται τα παράσιτα κι απέβη γι αυτήν μοιραία. Γρήγορα και μέσα από απανωτές εντάσεις και τσακωμούς με την κοπέλα του, τη Murano Satomi, ο Shinichi αρχίζει ν αμφισβητεί τον εαυτό του για το αν είναι όντως άνθρωπος ή όσο περισσότερο ενώνεται με το Migi τόσο γίνεται και ο ίδιος παράσιτο.

Η λύτρωση για τον Shinichi έρχεται μέσα από κάποιον απρόσμενο – την Tamiya Ryoko, η οποία τώρα πια έχει αλλάξει σώμα και μετονομαστεί σε Tamura Reiko. Ακόμα και όντας παράσιτο, η Tamura καταφέρνει να δείξει στον Shinichi ένα παράδειγμα αυθεντικής μητρικής αγάπης, η οποία είναι και η απάντηση στην οποία έφτασε έχοντας γεννήσει το μωρό της και παρατηρήσει τους ανθρώπους για τόσο πολύ καιρό. Η ύπαρξη των παράσιτων έχει γίνει πια γνωστή και η Tamura πεθαίνει από στρατιώτες της κυβέρνησης, προστατεύοντας το μωρό της, μπροστά στον Shinichi, ενώ τον καλεί να σκεφτεί τι ακριβώς είναι τα παράσιτα και για ποιο λόγο ήρθαν στη Γη. Του λέει πως μπορεί να έχουν φυσική δύναμη αλλά στην πραγματικότητα είναι παράσιτα και δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς ξενιστή, πράγμα που τα καθιστά πολύ αδύναμα όντα. Πριν πεθάνει, παρακαλά τον Shinichi να μην τους φέρονται τόσο σκληρά.

Ενώ ο Shinichi δεν έχει καταφέρει να ξεκαθαρίσει ακόμα τα λόγια της Tamura, η κυβέρνηση αναλαμβάνει να εξοντώσει όσα περισσότερα παράσιτα μπορεί. Γι’ αυτό το λόγο, επιστρατεύει έναν άνθρωπο, μανιακό ψυχοπαθή δολοφόνο και βιαστή, δηλαδή ο, τι πιο κοντά σε τέρας μπορεί να υπάρξει σ έναν άνθρωπο, για ν αναγνωρίσει τα άλλα τέρατα. Παραδόξως, εκείνος μπορεί να το κάνει. Αναγνωρίζει ότι κάτι συμβαίνει στον Shinichi αλλά δεν μπορεί ν αποδείξει τίποτα. Η κυβέρνηση εντοπίζει μια ομάδα παράσιτων και καταφέρνει να τα σκοτώσει όλα εκτός από ένα, το πιο επικίνδυνο. Έναν ξενιστή με τρία παράσιτα, που δηλώνει στον Shinichi ότι θα τον σκοτώσει, έχοντας τον αντιμετωπίσει στο παρελθόν.

Έτσι λοιπόν ο Shinichi αποφασίζει ν ανταποκριθεί στην πρόκληση/θανατική του καταδίκη και αντιμετωπίζει το επικίνδυνο παράσιτο, νικώντας το μετά από πολύ κόπο, θυσίες απ το Migi και κυρίως χάρη στην τοξικότητα ουσιών αποβλήτων που βρίσκονται σ ένα κομμάτι σίδερο το οποίο χρησιμοποιεί για να το καρφώσει. Μετά απ αυτή τη μάχη, το Migi διεισδύει τελείως στο σώμα του και ο Shinichi ξαναβρίσκει τον εαυτό του μ ένα φυσιολογικό δεξί χέρι. Στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς, όσα παράσιτα έχουν απομείνει, έχουν ενσωματωθεί πλήρως στην ανθρώπινη κοινωνία, κι ο Shinichi πια αντιμετωπίζει το ανθρώπινο τέρας. Καταφέρνει να σώσει απ’ αυτό τη κοπέλα του τη Satomi μ ένα θαυματουργό τρόπο, υποδηλώνοντας ότι το Migi στην ουσία ποτέ δεν εξαφανίστηκε, αλλά θα είναι για πάντα εκεί.

ΑΝΑΛΥΣΗ

Ζητήματα περιβαλλοντικά, ζητήματα ηθικά, ζητήματα κατανόησης κι επικοινωνίας. Όλα μαζί πλέκονται μ’ έναν έξοχο τρόπο στο Parasyte, το οποίο δίνει στο κάθε ερώτημα που θέτει και τις δικές του απαντήσεις, φτάνοντας σε μια καθαρτική λύση και μεταφέροντας ένα πολύ σημαντικό και ξεκάθαρο μήνυμα: Είμαστε το κυρίαρχο είδος, η επιβίωσή μας σημαίνει αυτομάτως το θάνατο πολλών άλλων ειδών, και δεν πρέπει να νιώθουμε ενοχές γι αυτό, τα πάντα όμως θα ήταν καλύτερα αν προσπαθούσαμε να κατανοήσουμε τον πόνο που προκαλούμε όχι μόνο σε όσους με τους οποίους μοιραζόμαστε αυτόν τον κόσμο, αλλά και στον πλανήτη γενικώς, κι έτσι να τους συμπεριφερόμαστε ανάλογα.

Για να φτάσει σ αυτό το συμπέρασμα, αρκεί ν αντιστρέψει τα δεδομένα: Δεν είμαστε πια στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας. Γινόμαστε το θήραμα αντί για τον κυνηγό. Είναι τόσο διασκεδαστική τώρα αυτή μας η θέση; Σίγουρα δεν είναι το ίδιο με την προηγούμενη, την οποία απολαμβάνουμε ως απολύτως δεδομένη, άλλοτε με έναν διεστραμμένο ηδονισμό κι άλλοτε με αφοπλιστική απάθεια. Άλλωστε πολύ συχνά λέγεται ότι για να κατανοήσεις κάποιον πρέπει πρώτα να βρεθείς στη θέση του. Ο Shinichi έχασε πάρα πολλά, αναντικατάστατα πράγματα από τότε που εμφανίστηκαν τα παράσιτα, στο τέλος της σειράς όμως δεν τους κρατάει καμιά κακία, αντιθέτως, έχει καταφέρει να κοιτάξει απέναντι και κατανοήσει την τραγική θέση που βρίσκονται στην πραγματικότητα. Βρέθηκε στην πιο αδύναμη θέση, βγήκε απ’ αυτήν, και κατέληξε ν αναγνωρίζει την ισότητα της αξίας κάθε ζωής, μαζί με την αναγκαιότητα του θανάτου της μιας για την επιβίωση της άλλης. Είναι ένα καταπληκτικό ταξίδι ωριμότητας, δύναμης και ανεξαρτησίας, αφού ο Shinichi ξεκινά τη σειρά ως έφηβος και τελειώνει ως συνειδητοποιημένος ενήλικας.

Στην εκτέλεση βέβαια, τα πράγματα δε βαίνουν τόσο ομαλά. Το Parasyte έχει καταπληκτικές ιδέες, καταπληκτικό μήνυμα, αλλά στην πορεία κάπου σκαλώνει. Αν και τα επεισόδια μόνο αδιάφορα δεν μπορείς να τα πεις, παρατηρείται μια μόνιμη συνταγή, στην οποία το πρώτο μισό του κάθε επεισοδίου είναι σε χαμηλούς τόνους, για να πατήσει γκάζια στο επόμενο μισό. Αν και αυτό δεν είναι από μόνο του κακό, αν το δεις επαναλαμβανόμενα πρόκειται για βαρετή φόρμουλα. Επίσης, πολύ μεγάλα κομμάτια της ιστορίας είναι αχρείαστα. Για παράδειγμα, η κοπέλα του Shinichi, η Murano, έχει υπερβολικά, υπερβολικότατα μεγάλο screen time για την επίδραση που είχε στην ιστορία, η οποία θα μπορούσε να παραλληλιστεί με την ίδια επίδραση που έχει η γαρνιτούρα στα φαγητά. Δίνει μια επιπλέον γεύση αλλά κύριο συστατικό δεν είναι. Με δυο λόγια, ο χαρακτήρας εμφανιζόταν πολύ και δεν έκανε τίποτε πολύ σημαντικό, ούτε για να επηρεάσει την πλοκή ούτε τίποτα. Άλλο παράδειγμα, η Kana, η φίλη του Shinichi, δεν είχε καμιά συνταρακτική επίδραση στην ιστορία επίσης, και πάνω της αφιερώθηκαν αρκετά επεισόδια.

Άλλο ένα αρνητικό, αν μπορεί να θεωρηθεί ως τέτοιο, είναι ότι η μεταφορά είναι υπερβολικά πιστή στο manga της σειράς, σε σημείο που να μοιάζει μερικές φορές ξερή και ξύλινη. Ασφαλώς και θέλουμε οι μεταφορές να είναι πιστές, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το manga είναι manga και το anime είναι anime. Όταν τα γεγονότα παίρνουν παραπάνω ζωή μέσα στην οθόνη θέλουν και κάτι παραπάνω, αλλιώς θα μας έφτανε μια ανάγνωση του manga και τα anime δε θα χρειαζόντουσαν. Δεν είναι ότι το στούντιο δεν προσπάθησε να κάνει αυτό το κάτι παραπάνω, άλλωστε έβαλε και τη δική του πινελιά στο ύφος, που είναι λίγο πιο βαθυστόχαστο ας πούμε απ’ του manga, που επικεντρωνόταν πιο πολύ στη δράση, αλλά είναι αμφίβολο το κατά πόσο το πέτυχε. Για παράδειγμα, στα τελευταία επεισόδια, ο Shinichi τριγυρνάει με μια μπλούζα που γράφει πάνω ‘Philosophia’. Ίσως αυτό θεωρηθεί ψαγμένο για το ιαπωνικό κοινό, αλλά αυτοί που ξέρουμε αγγλικά κι εννοείται ελληνικά μάλλον νιώσαμε ότι μας χτύπησε στη μούρη η πολλή κουλτούρα. Ναι ο Shinichi φιλοσοφεί αυτή την ώρα, το έχουμε καταλάβει. Μην μας το υπογραμμίζετε. Επίσης, η φιλία και η αυτοθυσία Shinichi και Migi προς το τέλος καταφέρνει με κάποιο τρόπο και μοιάζει αυθαίρετη, ακόμα κι αν η σειρά έχει πετάξει πολλά σημάδια περί του αντίθετου σε όλη της τη διάρκεια. Και τέλος, δε χρειαζόταν η σούμα όλων των μηνυμάτων της σειράς στο τελευταίο επεισόδιο. Το είδαμε, αποκομίσαμε ο, τι ο καθένας μας εξέλαβε απ’ τη σειρά, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μας το επαναλαμβάνουν και να μας το συλλαβίζουν στο τέλος. Πολύ καλύτερα καταλαβαίνεις κάτι όταν ο άλλος στο δείξει παρά όταν σου το πει.

Συμπερασματικά: Τα καλά στοιχεία μένουν. Η σειρά έχει πιάσει το μήνυμα κι έχει καταφέρει να το αποδώσει με όμορφο τρόπο, ακόμα κι αν πού και πού σκοντάφτει στην προσπάθεια. Μπορεί επιμέρους σημεία να έχουν κάποια ελαττώματα, αλλά οι κύριες ιδέες μένουν ανέπαφες και παραδίδονται όπως πρέπει. Έχοντας διαβάσει το manga πολύ πριν δω τη σειρά, κι έχοντας τώρα δει τη σειρά κάθε βδομάδα όσο προβαλλόταν, υπάρχουν τρεις σκηνές οι οποίες έχουν μείνει στο μυαλό μου ως βασικοί άξονες: Το πεθαμένο κουτάβι, η τελευταία εμφάνιση της Tamura, η απόφαση του Shinichi μπροστά στον τελευταίο παρασιτικό του αντίπαλο. Αυτοί οι άξονες αρκούν για να βάλει κάποιος το Parasyte στη λίστα του με τις σειρές που κίνησαν τα γρανάζια της σκέψης του.

Αξίζει να δεις το Parasyte? Θα έλεγα πως αξίζει. Ίσως σε βοηθήσει να δεις κάποια πράγματα με άλλο μάτι. Ίσως σου δώσει απαντήσεις. Είναι πάντως σίγουρα απ’ τους τίτλους που λίγοι θα μετανιώσουν να τσεκάρουν.

Βαθμολογία: 7.5/10

«Καλωσόρισες σπίτι, Shinichi.»