Μερικές φορές χρειάζονται μερικά επεισόδια, ένας χαρακτήρας ή μία ανατροπή στην υπόθεση για να νιώσεις ότι σε απορροφά μία σειρά και άλλες φορές χρειάζεται μόνο μία φράση, στην αρχή μόλις του επεισοδίου που θα σε βάλει σε σκέψεις και εκείνη τη στιγμή ξέρεις ότι αυτή η σειρά αν και είναι αρχή για να δηλώσεις ότι σε έχει κερδίσει ήδη σαν σειρά σίγουρα έχει κερδίσει κερδίσει το ενδιαφέρον σου. Αν γνώριζες λοιπόν ότι η ζωή σου είχε ημερομηνία λήξης, πώς θα το διαχειριζόσουν;
Με αυτή τη σκέψη ξεκινάει ο 18χρονος Tsukasa τη σταδιοδρομία σου στην υπηρεσία "Terminal Service" της SA Crop. Σε έναν κόσμο που τον έχουμε φανταστεί αλλά μοιάζει πολύ μακρινός, η SA Crop καταφέρνει να δημιουργήσει ανδροειδή ρομπότ με τεχνιτή νοημοσύνη που αγγίζει τα ανθρώπινα συναισθήματα και σκέψεις, τα λεγόμενα Giftia. Τα Giftia είναι διαθέσιμα στον καθέναν, ωστόσο, σύμφωνα με τους όρους του συμβολαίου, μετά από εννέα χρόνια και τέσσερις μήνες πρέπει να τερματιστούν καθώς μετά από αυτό το χρονικό διάστημα σταδιακά θα αρχίσουν να χάνουν την προσώπικότητά τους.
Η υπηρεσία "Terminal Service" εξυπηρετεί ακριβώς αυτόν τον σκοπό, να βεβαιώσει ότι το θα κλείσει το τερματικό υπό την παρουσία των ιδιοκτητών τους για υπογραμμίσουν τη διασφάλιση των προσωπικών δεδομένων και ότι οι ιδιοκτήτες θα δώσουν από τη μεριά τους την συγκατάθεσή τους και θα προχωρήσουν τη ζωή τους μετά το συμβάν. Ο τερματισμός κάθε ρομπότ πραγματοποιείται πάντα από μία ομάδα εργαζομένων η οποία αποτελείται από έναν άνθρωπο και ένα Giftia και αν και φαινομενικά η διαδικασία είναι απλούστευτη τα εμπόδια που συναντούν οι εργαζόμενοι μπροστά τους είναι πολλά σε αρκετές περιπτώσεις.
Ο Tsukasa, νέος στο επάγγελμα, αναλαμβάνει τις πρώτες του υποθέσεις σαν εκπαιδευόμενος, υπό την καθοδήγηση μίας παλαιότερης εργαζόμενος, παρέα με την Isla, ένα Giftia που ήταν βετεράνος στον πεδίο αλλά είχε αποσυρθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα από την ενεργό δράση. Κι ενώ η πρώτη υπόθεση που τους αναθέτουν ρέει ομαλά ο Tsukasa σύντομα συνειδητοποιεί την πραγματικότητα όταν μία γερόντισσα ιδιοκτήτρια Giftia αρνείται πεισματικά να υπακούσει τους όρους του συμβολαίου.
Ιδέα της σειράς είναι απλή και σίγουρα όχι και τόσο πρωτότυπη όσο ακούγεται αφού η υπόθεση του Plastic Memories είναι κοντά σε όλες αυτές τις ιστορίες που έχουμε παρακολουθήσει ανά τα χρόνια πάνω στο θέμα της τεχνιτής νοημοσύνη που αποκτά συναισθήματα και τη φιλία ανάμεσα σε ανθρώπους και ρομπότ. Μέσα σε αυτό το πνεύμα επιλέγει την πιο ανθρώπινη προσέγγιση που θα μπορούσε να ακολουθήσει, να μας διηγηθεί την ιστορία μέσα από το εργασιακό περιβάλλον ενός νεαρού που όπως ο κάθε θεατής μπαίνει σε αυτόν τον κόσμο έχοντας μία ιδέα γι' αυτόν αλλά χωρίς να τον γνωρίζει σε βάθος. Ο Tsukasa είναι οι θεατές και οι θεατές είναι ο Tsukasa και τα ερωτήματα που τίθενται και θα τεθούν στο μέλλον απευθύνονται ταυτόχρονα σε όλους.
Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο η σειρά δεν κρύβει τον χαρακτήρα της που όπως ήταν αναμενόμενο έχει επίκεντρο το συναίσθημα αλλά η λεπτότητα που την χαρακτηρίζει είναι μάλλον εντυπωσιακή σε αρκετά σημεία του επεισοδίου. Μερικές φορές είναι λεπτή η διαφορά που χαρακτηρίζει ένα μετριοπαθές από ένα καλά δομημένο γράψιμο, κάποιες φορές οι λεπτομέρειες δεν παραλείπονται απλώς είναι στιγμές που δε χρειάζονται λόγια. Δε χρειάζονται λόγια για να καταλάβεις την αγάπη για ένα ρομπότ με νεανική εμφάνιση από ένα γέρικο και πιθανότατα άτεκνο ζευγάρι όταν τον χαρακτηρίζουν γιο τους ούτε λεπτομέρειες για το πώς και γιατί το αποκτήσανε, ούτε την νεανική τρέλα ενός παιδιού που προσπαθεί να ξεφύγει με το ρομπότ της οικογένειας αλλά και ούτε την άρνηση μία γιαγιάς να αποχωριστεί το ρομπότ με το οποίο ζει και πιθανότατα βλέπει σαν εγγόνι της ή σαν κόρη της όταν υπάρχει η επιλογή να κρατήσει το σώμα του ρομπότ με νέο τερματικό. Εικασίες μπορείς να κάνεις πολλές: όπως ότι είχε κάποια απώλεια ή ότι η μοναξιά είναι τρομαχτική χωρίς να χρειαστεί η σειρά να μπει στην διαδικασία να σ'το συλλαβίζει. Τρανταχτό παράδειγμα ότι η εξιστόρηση ενός τραγικού παρελθόντος δεν είναι πάντα το μόνο μέσω να αγγίζεις τα συναισθήματα του θεατή ή όχι;
Κι εδώ έρχεται ο χαρακτήρας της Isla. Ξέρουμε ότι η Isla είναι ρομπότ, γνωρίζουμε ότι έχει συναίσθηση του χρόνου που δίνεται στα ρομπότ και έχει βιώσει πολλές φορές τους αποχωρισμούς μεταξύ ρομπότ και ιδιοκτητών. Είναι ένα ρομπότ που βιώνει συναισθήματα, που πληροφορούμαστε ότι είχε επιλέξει να σταματήσει να επιτελεί το έργο του "Terminator" κι όμως επιστρέφει σε αυτό. Η Isla που ήταν μία από τις καλύτερες στον χώρο της και παρουσιάζεται ως ένα αδέξιο και αμήχανο ρομπότ. Η λυπητερή ιστορία υπάρχει, όπως και κομμάτια που μπορούν να προκαλέσουν πολλές υποθέσεις. Έσβησε το παλιό τερματικό; Κι αν όχι τι ήταν αυτό που την επανέφερε τη δουλειά τόσο εύκολα; Θα συνεχίσει η σειρά να υιοθετεί αυτή τη λεπτότητα ή όλα οδηγούν σε ένα φθηνό δράμα γύρω από την Isla; Και παρότι η ιδέα σαν ιδέα και η εκτέλεση σαν εκτέλεση χωρίς να είναι άψογες έχουν αρκετά θετικά στοιχεία οι κακοί οιωνοί δεν λείπουν καθώς σημάδια στερεοτυπικών χαρακτήρων βρίσκονται σκορπισμένα παντού, από τον νέο και άμαθο πρωταγωνιστή, την θερμοκέφαλη υπεύθυνη και πρώην συνεργάτιδα της Isla αλλά και η κοκκινομάλλα tsundere πρωταγωνιστούν στο πρώτο επεισόδιο και δημιουργούν μερικές αμφιβολίες για το αν θα καταφέρουν να υποστηρίξουν ικανοποιητικά τη σειρά.
Παρά τις παγίδες που έθεσαν οι ίδιοι οι δημιουργοί στον εαυτό τους και πρέπει να αντιμετωπίσουν, α μη τι άλλο αν κάτι καταφέρνει να αυτή τη σειρά στο πρώτο επεισόδιο είναι να δημιουργήσει ερωτήματα για τον κόσμο της, να κεντρίσει το ενδιαφέρον και να αγγίξει τους πιο συναισθηματικούς. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για να προτείνεις τη σειρά μετά από ένα άνω του μετρίου πιλοτικό επεισόδιο κι αν αυτό δεν είναι η πιθανότητα μελλοντικών συναισθηματικών επεισοδίων και το κατά κύριο λόγο συμπαθητικό cast τότε είναι τα όμορφα χρώματα και οι ιστορίες που μας περιμένουν να τις ανακαλύψουμε. Το πρωτότυπο σενάριο του Hayashi Naotaka, ενός άγνωστου σχεδόν δημιουργού στους περισσότερους κύκλους των anime fan, παίρνει χρώμα και κίνηση από το studio Dogakobo (Gekkan Shoujo Nozaki-kun, Donten ni Warau) που ανέθεσε την σκηνοθεσία του στον Fujiwara Yoshiki. Ο Fujiwara φαίνεται να είναι πια τακτική επιλογή του studio αφού έχει σκηνοθετήσει άλλα δύο έργα του studio με πιο πρόσφατο το Mikakunin de Shinkoukei που προβλήθηκε τον προπερασμένο χειμώνα. Η παλέτα που χρησιμοποιεί αλλά και ο περίεργος φωτισμός στα μαλλιά των χαρακτήρων φαίνεται να είναι το σήμα κατατεθέν του και παρότι δεν διαθέτει πολλά εύσημα έχει αποδείξει τουλάχιστον ότι διαχειρίζεται καλά την έλλειψη μεγάλου προϋπολογισμού.
Με μία δυνατή αρχή, διάφορα ερωτήματα και μία ιδέα που περιστρέφεται γύρω από τον θάνατο και την αξία των αναμνήσεων αλλά και μία δόση χιούμορ το "Plastic Memories" είναι σίγουρα -τουλάχιστον για όσους είναι λάτρεις του slice of life- μία από τις σειρές που αξίζει να της δώσετε μία ευκαιρία στα πρώτα επεισόδια. Θα ανταποκριθεί άραγε στις προσδοκίες που δημιούργησε το πρώτο επεισόδιο ή να πέσει στην παγίδα των tropes της κατηγορίας του;
Το πρώτο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε στις 5 Απριλίου. Είναι διαθέσιμο στο Crunchyroll για premium users λίγες ώρες μετά την προβολή του και μία εβδομάδα αργότερα για εγγεγραμμένους εντελώς δωρεάν.
0 comments: