Τι γίνεται όταν έχεις ένα πολύ δυνατό όνομα και μια πολύ ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα αλλά υπάρχει διαρκώς ένα "αλλά";
Το Plastic Memories είναι από τις περιπτώσεις που βαθιά μέσα σου γνωρίζεις ότι οι προσδοκίες ενός θεατή δεν είναι απαραίτητα το όραμα ενός δημιουργού, ο οποίος θέλει να αφηγηθεί την ιστορία των ηρώων του με τον δικό του τρόπο και τη δική του οπτική χωρίς να εκβιάζεται από τη θέληση και τις απαιτήσεις των θαυμαστών του όπως έχει συμβεί πολλές φορές σε διάφορες περιπτώσεις. Αλλά... Αλλά... Όταν υπάρχει διαρκώς ένα αλλά συνειδητοποιείς ότι οι ενστάσεις που έχεις για μία σειρά δεν βασίζονται μόνο στην απατηλή εικόνα που είχες δημιουργήσει μέσα στο μυαλό σου για αυτό που περίμενες να δεις με βάση μία σύνοψη και μόνο αλλά σε μικρά-μικρά πράγματα που δεν μπορείς να αγνοήσεις και να δικαιολογήσεις, που ίσως τελικά να μην είναι και τόσο μικρά.
Το τρίτο επεισόδιο συνεχίζει την ιστορία μας με τον Tsukasa να αγνοεί τη μοίρα που προσμένει την Isla σε σύντομο χρονικό διάστημα, αφέλεια που με το τέλος του κάθε επεισοδίου γίνεται όλο και πιο αδικαιολόγητη. Γιατί ο Tsukasa δεν παύει να είναι μέλος μιας ομάδας με μία πολύ συγκεκριμένη εργασία και ταυτόχρονα έχει αναφερθεί αρκετές φορές ότι η Isla ήταν ενεργή και στο παρελθόν, ότι βοηθούσε αρκετό διάστημα και στο γραφείο αλλά και ότι αρχίζει να παρουσίαζει δυσλειτουργίες συγκριτικά με το παρελθόν, γεγονός που φαίνεται ξεκάθαρα από τις μετρήσεις της απόδοσής της. Έχουμε λοιπόν έναν Tsukasa που φαίνεται να έχει φορέσει παρωπίδες και να αγνοεί ή μήπως και να αμελεί να ενημερωθεί για τον χρόνο που απομένει στη συνεργάτιδά του. Από την άλλη έχουμε την Isla που σαν ρομπότ είναι ανίκανη να διαχειριστεί τον "θάνατο" που πλησιάζει περιορίζει την επαφή που έχει με τον νέο της συνεργάτη και με βάση την εμπειρία που είχε αποκτήσει από τη δουλειά της στον χώρο αρνείται να αποκτήσει νέες αναμνήσεις.
Με το τελευταίο κομμάτι να είναι το πιο σημαντικό και ξεκάθαρα αυτό που θα μας απασχολήσει κυρίως μέσα στη σειρά το επεισόδιο αποφασίζει να αφιερωθεί σε καταστάσεις γνώριμες από σχεδόν οποιοδήποτε romcom τυχαίνει να έχει δει κάποιος. Ο Tsukasa αποφασίζει να βρει έναν τρόπο να πλησιάσει το μοναχικό ρομπότ παίρνοντας συμβουλές από όλους τους αρσενικούς χαρακτήρες του γραφείου, είτε είναι ρομπότ είτε άνθρωποι, που περιορίζονται σε στερεοτυπικές αντιλήψεις για το τι αρέσει στις γυναίκες. Αναπόφευκτα όλες οδηγούν σε παταγώδη αποτυχία και σε επιμελώς παρεξηγήσιμες στιγμές με μόνιμο μάρτυρα τη συνεργάτιδα του Kunishima που επισκέπτεται συστηματικά το δωμάτιό του με αφορμή οποιονδήποτε θόρυβο για να κλείσει η σκηνή με την προφανώς αηδιασμένη έκφρασή της και τον Tsukasa σε ακόμα μεγαλύτερη απόγνωση.
Στο δεύτερο μισό του επεισοδίου ο πρωταγωνιστής μας τελικά αποφασίζει να αναλάβει δράση έχοντας πάρει άλλη μία συμβουλή και να προσπαθήσει τελικά να είναι ο εαυτός του περνώντας λίγο χρόνο με την Isla χωρίς ανούσια παρατράγουδα και να οδηγηθούμε σαν θεατές στην εμφανή ανησυχία της Isla για τις αναμνήσεις που φοβάται να μοιραστεί πλέον με τους γύρω της. Κι ενώ η εμμονή του Tsukasa να ακολουθεί διαρκώς τις οδηγίες και την εμφανή ανικανότητά του να πάρει αμέσως δικές του αποφάσεις, οι οποίες ελπίζω ότι θα εξηγηθούν στο μέλλον όταν θα πάρουμε περισσότερες πληροφορίες γι' αυτόν, την οικογένεια και το προηγούμενο περιβάλλον του ώστε να σκιαγραφηθεί καλύτερα ο χαρακτήρας του, η απόφαση της σειράς να αναλωθεί σε πολυχρησιμοποιημένο και, με φόβο να φανεί υπερβολή, άνοστο χιούμορ γκρεμίζει τελικά τις προσδοκίες του πρώτου επεισοδίου.
Το όνομα του Hayashi Naotaka στους συντελεστές παραμένει ακόμα ένας λόγος για να μη χαθούν όλες οι ελπίδες αλλά στα τρία πρώτα επεισόδια το Plastic Memories δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει τις τρικλοποδιές που βρίσκει στον δρόμο που από τον ίδιο τον κόσμο που έχει δημιουργήσει και ταυτόχρονα περιορίζει έναν φαινομενικά πολύ ενδιαφέρον κόσμο μέσα στο μικρό εργασιακό περιβάλλον του πρωταγωνιστή του. Παράλληλα λειτουργίες των ρομπότ όπως η τροφή αλλά και η χρήση γυαλιών πρεσβυωπίας τα οποία για κάποιον λόγο δεν είναι απλό διακοσμητικό στοιχείο παραμένουν ανεξήγητα. Οι χαρακτήρες συνεχίζουν να μην έχουν ξεφύγει από το στερεοτυπικό καλούπι τους και με τη μουσική να μην είναι τίποτα το ιδιαίτερο ίσως το οπτικό κομμάτι να είναι το πιο δυνατό σημείο της σειράς για την ώρα.
0 comments: